Chodziło przede wszystkim o  bliskość  pomiędzy dzieckiem a rodzicem. I to nie tylko bliskość fizyczną, ale i emocjonalną.

Noworodek, uzależniony od nas przez długi okres, nie posługując się zrozumiałym przez nas językiem, stara się płaczem zasygnalizować, że jest głody, jest mu zimno, potrzebuje naszego ciepła, uwagi. Bliskość mamy, jej oddech, bicie serca, w cudowny wręcz sposób przynosi ukojenie. Uspokajające kołysanie i tulenie dziecka na rękach, jest dla niego sygnałem, że jest bezpieczne. I wtedy zazwyczaj przestaje płakać.

Są jeszcze inne, pozytywne aspekty noszenia dziecka w chuście.

Na przykład bliski kontakt wzrokowy dziecka z matką. Przez pierwsze kilka tygodni niemowlak widzi na odległość ok. 20 cm. Jeśli jest przywiązany do matki chustą – to jest to właśnie taka odległość. Może więc patrzeć bez problemu na twarz, która jest dla niego najważniejsza. Poza tym noszenie dziecka w chuście na brzuchu, czy też na plecach, daje mu możliwość oglądania otaczającego świata z perspektywy osoby dorosłej. Poznaje w ten sposób więcej przedmiotów ze świata dorosłych. A przy tym uczestniczy w życiu rodziców, którzy bez problemu mogą wykonywać codzienne czynności. Z dzieckiem otulonym chustą, rodzice mogą robić zakupy, spacerować po parku, jeździć rowerem, bez kłopotu wchodzić do autobusu czy tramwaju.

Zachęcam więc do własnych poszukiwań, zapoznawania się z tematyką chustonoszenia  oraz wymieniania doświadczeń w tym temacie z innymi rodzicami.

Pomocne w tym mogą być działające w Polsce stowarzyszenia: Nośmy Dzieci, Klub Kangura, a także otwierane w coraz większej liczbie miast, szkoły noszenia.  Więcej praktycznych informacji, porad i opinii znajdziecie na:

www.kanguromania.pl

http://pl.kangamoms.com/

www.chustomania.pl

www.szkolachustonoszenia.pl

http://klubkangura.com.pl/

www.nosmydzieci.org.pl